Moirae Picture

more of my greek mythology drawings [link]

see more of this project on my blog [link]

The Moirae, Moerae or Moirai (in Greek Μοῖραι – the "apportioners", often called The Fates), in Greek mythology, were the white-robed personifications of destiny (Roman equivalent: Parcae, euphemistically the "sparing ones", or Fata; also equivalent to the Germanic Norns). Their number became fixed at three.

The Greek word moira (μοῖρα) literally means a part or portion, and by extension one's portion in life or destiny. They controlled the metaphorical thread of life of every mortal from birth to death.

Even the gods feared the Moirae. Zeus also was subject to their power, the Pythian priestess at Delphi once admitted. Hesiod referred to "the Moirai to whom wise Zeus gave the greatest honor", though no classic writing clarifies as to what exact extent the lives of immortals were impacted by the whims of the Fates themselves, and it is to be expected that the relationship of Zeus and the Moirae was not immutable over the centuries.

The Moirae were supposed to appear three nights after a child's birth to determine the course of its life.


Οι Μοίρες, οντότητες της αρχαίας ελληνική μυθολογίας, παριστάνονταν συνήθως, ως τρεις γυναικείες μορφές που κλώθουν. Η κλωστή που κρατούν στα χέρια τους, συμβολίζει την ανθρώπινη ζωή, δεικνύοντας έτσι το πόσο μικρή και αδύναμη μπορεί αυτή να είναι.

Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ (συμβολίζει και το παρόν), γνέθει το νήμα της ζωής, η δεύτερη, η Λάχεσις (το μέλλον), μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα "λάχει" στον καθένα (εξού και λαχείο) . Η τρίτη Μοίρα, τέλος, η Άτροπος (το παρελθόν), κόβει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, όταν έρθει η ώρα, την κλωστή της ζωής των ανθρώπων.

Οι Μοίρες είναι επομένως οι δυνάμεις που ευθύνονται για τα καλά και τα κακά της ζωής του κάθε θνητού, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του. Παίρνουν την δύναμή τους από τον Δία. ο οποίος για το λόγο αυτό καλείται και"Μοιραγέτης". Στις Μοίρες υπακούουν μέχρι και οι θεοί οι οποίοι έχουν όμως την δύναμη να την αλλάζουν, μια αλλαγή τέτοια όμως θα διατάρασσε την αρμονία του σύμπαντος κόσμου.

Στον Ησίοδο οι Μοίρες είναι κόρες της Νύχτας ή του Δία και τις Θέμιδας. Στα ομηρικά έπη παρουσιάζονται ως μία και μόνη: η "Αίσα ή Μοίρα", η οποία είναι σύνθρονη του Δία και δίνει σε κάθε θνητό το μερίδιο του από τις χαρές και τις λύπες ορίζοντας έτσι το πεπρωμένο του. Συχνά οι αρχαίοι Έλληνες την Μοίρα, την Αίσα, την Ειμαρμένη ή την Ανάγκη την έβαζαν πάνω και από τους θεούς. Ο Πίνδαρος πρόσθεσε στις τρεις Μοίρες την Τύχη, που θεωρεί μάλιστα ότι έχει μεγαλύτερο κύρος από τις άλλες αδελφές της. Αλλά την αρχική τριάδα ξανασυναντάμε και αργότερα στον Πλάτωνα που στο έργο του "Πολιτεία" τις ονομάζει κόρες της Ανάγκης και τις παρουσιάζει καθισμένες σε έναν θρόνο η καθεμιά τους με χιτώνες λευκούς και στεφάνια στο κεφάλι τους να συνοδεύουν με τη φωνή τους την αρμονία που βασιλεύει στις ουράνιες σφαίρες.

Η λέξη "μοίρα" βγαίνει από το ρήμα "μοιράζω", είναι δηλαδή το "μερίδιο", το κομμάτι που παίρνει ο καθένας από τη μοιρασιά ενός όλου.
Nyx
Sphinx
Moirae
Atropos
Cronus